Πριν από δέκα μέρες, κάναμε ένα ταξιδάκι-αστραπή στο Λονδίνο. Το ταξίδι, περιελάμβανε την, καθιερωμένη, επίσκεψη στο Apple Store στη Regent Street, αν και δεν είχα σκοπό να κάνω κάποια μεγάλη αγορά. Παρ’ όλ’ αυτά δεν μπορούσα να φύγω από εκεί με άδεια χέρια.

Έτσι, αγόρασα ένα mophie juice pack air™.

Είναι μια θήκη για iPhone 3G / iPhone 3GS, αλλά με μια ιδιαιτερότητα: στην “πλάτη” της υπάρχει ενσωματωμένη μια μπαταρία lithium polymer, χωρητικότητας 1200 mAh. Με τη χρήση της επεκτείνεται σημαντικά η αυτονομία του iPhone.

Στο κάτω μέρος του βρίσκουμε μια υποδοχή MicroUSB με τριπλή λειτουργία:
- φορτίζει τη μπαταρία του juice pack air.
- φορτίζει τη μπαταρία του iPhone.
- συγχρονίζει το iPhone με το iTunes στον υπολογιστή μας.

Δίπλα από την υποδοχή αυτή υπάρχει ένας διακόπτης On/Off, μέσω του οποίου ενεργοποιούμε τη μπαταρία του κατά βούληση.

Τέλος, στην πλάτη του, υπάρχει ένα ακόμα κουμπάκι που, πατώντας το, μας επιτρέπει να ελέγχουμε την κατάσταση της μπαταρίας του juice pack air με τη βοήθεια 4 ενδεικτικών led.

Ως μειονέκτημα του juice pack air μπορεί να θεωρηθεί ο όγκος του (είναι 1,5 φορές πιο παχύ από μια συνηθισμένη θήκη για iPhone), και το βάρος του, που φτάνει τα 66 γραμμάρια (για σύγκριση, το καθαρό βάρος του iPhone 3GS είναι 135 γραμμάρια).

Ο λόγος που το αγόρασα είναι για χρήση σε ταξίδια. Στην καθημερινή χρήση του iPhone μου, η μπαταρία σπάνια πέφτει κάτω από το 40% πριν το βάλω για φόρτιση και συγχρονισμό το βράδυ.
Όταν όμως ταξιδεύουμε (με παράδειγμα το ταξίδι αυτό στο Λονδίνο), η παρατεταμένη χρήση του GPS, η ακρόαση podcast και audiobook, η θέαση video και το παίξιμο παιχνιδιών ζορίζουν αρκετά τη μπαταρία.
Σε αυτές τις συνθήκες, η δυνατότητα που έχεις να πατήσεις ένα κουμπάκι και με αυτό να διπλασιάσεις τη μπαταρία σου, προσφέρει μεγάλη ανακούφιση και δικαιολογεί το επιπλέον βάρος και όγκο.

Το juice pack air κυκλοφορεί σε 4 χρώματα: μαύρο, άσπρο, μωβ και κόκκινο. Η υφή του θυμίζει ανοδιωμένο αλουμίνιο. Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, εγώ προτίμησα το κόκκινο. Το κόστος του ήταν £69.95.

Εδώ κι ένα περίπου χρόνο, ο Θέμος με το Βαγγέλη έχουν αρχίσει το The Losties Pod, ένα εβδομαδιαίο podcast στο οποίο σχολιάζουν τα επεισόδια του Lost.

Αν είστε κι εσείς φίλοι της σειράς, ακούστε το. Αν και το τελευταίο αναφέρεται σε ένα μάλλον μέτριο επεισόδιο (6×03 – What Kate Does), η συζήτηση έχει ενδιαφέρον!

Links:
- The Losties Pod: Blog/Podcast Page
- The Losties Podcast: Facebook Page

 

Στην εταιρία, χρησιμοποιούμε μερικά μεγάλα πολυμηχανήματα (φωτοτυπικά / εκτυπωτές / scanners). Η σύμβαση που έχουμε κάνει γι’ αυτά με τον προμηθευτή μας, προβλέπει πως δεν πληρώνουμε το τόνερ τους με το κομμάτι αλλά χρεωνόμαστε κάποιο ποσό ανάλογα με τον αριθμό σελίδων που εκτυπώνουν.

Η μέχρι τώρα διαδικασία προέβλεπε πως κάθε φορά που τελειώνει το τόνερ, εμείς παίρνουμε τηλέφωνο στην προμηθεύτρια εταιρία αναφέροντας το serial number του μηχανήματος και το page count του και αυτοί με τη σειρά τους μας στέλνουν ένα νέο τόνερ.

Προχθές λοιπόν, παίρνω τηλέφωνο (γιατί φυσικά, η αρμόδια γραμματέας “δεν μπορούσε”), δίνω τα στοιχεία και μου λένε πως θα στείλουν τόνερ για ένα από τα μηχανήματα.

Σήμερα με ξαναπαίρνει η γραμματέας και μου λέει πως το τόνερ δεν έχει έρθει ακόμα. Ξανακαλώ την εταιρία, αναφέρω την κατάσταση στην κοπέλα που απάντησε, ψάχνει, ξαναψάχνει, και μου λέει πως δεν βρίσκει την παραγγελία πουθενά.

Δεν ήρθε όμως ακόμα η ώρα για facepalm (wait for it). Μου λέει πως πλέον έχει αλλά ξει η διαδικασία παραγγελίας. Δεν αρκεί να της αναφέρω στο τηλέφωνο το serial number και το page count. Πρέπει να τους στείλω το αντίστοιχο report, εκτυπωμένο από το εν λόγω μηχάνημα. Ωραία, της απαντάω. Και πως θα το τυπώσω αφού έχει τελειώσει το τόνερ;

Η κοπέλα κομπιάζει. Μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα της με καπνό να βγαίνει από τα αυτιά ενώ ακούγεται ένα: “bzzzzt! Stack Overflow! Division by zero! bzzzz! Danger, Will Robinson!” Ευτυχώς, μετά από λίγο βγαίνει από το infinite loop, πασάροντας το πρόβλημα: Εεεε, θα πω στον προϊστάμενο μου να σας πάρει τηλέφωνο σε λίγο να δείτε τι έχει γίνει με την προχθεσινή σας παραγγελία!

Περιμένω…

Το abc έβγαλε στο site του τα πρώτα 2 λεπτά του 1ου επεισοδίου της τελικής σεζόν του Lost!

Γενικά προσπαθώ να μην διαβάζω σχόλια και spoilers για τις σειρές που παρακολουθώ. Όταν λοιπόν πρωτοδιάβασα την είδηση στο Lost In Greece, είπα πως θα κάνω υπομονή μέχρι την Τετάρτη το πρωί. Μετά όμως μπήκα στο abc.com για να δω την ακριβή ώρα προβολής του νέου επεισοδίου, και είχαν, “πρώτη μούρη” το βίντεο. Ο πειρασμός ήταν μεγάλος και δεν κρατήθηκα!

Προσοχή: οι επόμενες 2 παράγραφοι περιέχουν spoilers για τον 5ο κύκλο. Μετά από αυτές, και μέχρι το τέλος, περιέχονται spoliers για τα 2 πρώτα λεπτά του 6ου κύκλου. Διαβάστε με δική σας ευθύνη.

Η αρχή του βίντεο είναι ουσιαστικά τα 2 τελευταία λεπτά της περασμένης σεζόν. Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάθε φορά που τα βλέπω με πιάνει μια ανατριχίλα: Το πρόσωπο του Σώγιερ που βλέπει τη Τζούλιετ να χάνεται. Η απόγνωση της ετοιμοθάνατης Τζούλιετ, που χτυπάει απεγνωσμένα τη βόμβα με την πέτρα, ενώ ουρλιάζει. Η μουσική του Μάικλ Τσιατσίνο που παίζει όλη εκείνη την ώρα. Ο ξαφνικός απόκοσμος ήχος και η οθόνη που ασπρίζει ξαφνικά. Το logo του Lost που έρχεται προς τα πάνω σου. Η συνειδητοποίηση πως τέλειωσε κι αυτός ο κύκλος και πως θα πρέπει να περιμένεις τόσους μήνες για να δεις τη συνέχεια.

Κάθε φορά με πηγαίνει πίσω στις 14 Μαΐου του 2009. Είχα ξυπνήσει ως συνήθως μέσα στα άγρια χαράματα για να το παρακολουθήσω live μέσω internet. Ήμουν μπροστά στο macbook, με τα ακουστικά στ’ αυτιά, προσπαθόντας να μην ξυπνήσω την Αναστασία που κοιμόταν δίπλα μου. Βλέποντας το σήμερα ξανά, αισθάνθηκα πως ήμουν πάλι εκεί!

Και μετά το βίντεο συνεχίζει: ο Τζακ είναι στο αεροπλάνο, με τη Ρόουζ να κάθεται παραδίπλα και τη Σίντυ την αεροσυνοδό να του προσφέρει ποτό. Ξαφνικά ξεκινούν οι αναταράξεις. Κανονικά θα επρόκειτο για την αρχή της πτώσης του αεροπλάνου, όμως μετά από λίγο οι αναταράξεις σταματούν και το αεροπλάνο συνεχίζει την πορεία του προς το LAX. Η Ρόουζ καθησυχάζει το Τζάκ: “μπορείς να χαλαρώσεις τώρα, τελείωσε”. “Φαίνεται πως τα καταφέραμε” απαντάει αυτός. “Ναι”, συμφωνεί αυτή.

Τα κατάφεραν λοιπόν; Όλα αυτά που είδαμε στις προηγούμενες σεζόν δεν συνέβησαν ποτέ; Κι όμως, όλη αυτήν την ώρα ο Τζακ φαινόταν περίεργα σκεπτικός. Σαν να προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει κάτι. Σαν να θυμόταν κάτι που δεν έπρεπε.

Ωφείλω να παραδεχτώ τους σεναριογράφους και το σκηνοθέτη για τα 2 αυτά λεπτά. Μας λένε τόσα πολλά και ταυτόχρονα αφήνουν τόσες αμφιβολίες ώστε στο τέλος να μην είμαστε σίγουροι ούτε γι΄αυτό που είδαμε.

Και ενώ εδώ και καιρό είχα συνηθίσει στην ιδέα πως έπρεπε να περιμένω μέχρι την Τετάρτη για τη συνέχεια, κατάφεραν να φουντώσουν πάλι το ενδιαφέρον μου. Άντε πάλι να μετράω τις ώρες…

Για όσους προτιμούν το youtube αντί για το abc.com, παραθέτω το βίντεο:

Στις 22 Σεπτεμβρίου του 2004, η πτήση 815 της Oceanic Airlines ξεκίνησε από το Σύδνεϋ με προορισμό το Λος Άντζελες. Μαζί της ξεκινήσαμε κι εμείς ένα ταξίδι στο μυστηριώδη κόσμο του LOST. Σχεδόν έξι χρόνια αργότερα, το μαγικό μας ταξίδι πλησιάζει στο τέλος του.

Σε λιγότερο από 15 ημέρες, ξεκινά η προβολή του 6ου και τελευταίου κύκλου της αγαπημένης μας σειράς από το ABC, και μάλιστα με διπλό επεισόδιο!

Από τον περασμένο Μάιο και το τέλος του 5ου κύκλου που μας άφησε για μία ακόμα φορά με ανοιχτό το στόμα, έχω σκοπίμως κρατηθεί μακρυά από φήμες, εικασίες και υποθέσεις. Ανυπομονώ λοιπόν να δω τη συνέχεια και τον τόπο με τον οποίο θα απαντηθούν τα άπειρα ερωτήματα που έχουν μείνει ανοιχτά. Θέλω να πιστεύω οι σεναριογράφοι του πως δεν θα μας απογοητεύσουν.

Οι ημερομηνίες (εκτός απροόπτου¹) προβολής των επεισοδίων που απομένουν είναι:

02/02/2010: επεισόδιο 01 – “LA X (μέρος 1ο)”
02/02/2010: επεισόδιο 02 – “LA X (μέρος 2ο)”
09/02/2010: επεισόδιο 03 – “What Kate Does”
16/02/2010: επεισόδιο 04 – “The Substitute”
23/02/2010: επεισόδιο 05 – “Lighthouse”
02/03/2010: επεισόδιο 06 – “Sundown”
09/03/2010: επεισόδιο 07 – “Dr. Linus”
16/03/2010: επεισόδιο 08 – “Recon”
23/03/2010: επεισόδιο 09 – “Ab Aeterno”
30/03/2010: επεισόδιο 10 (άγνωστος τίτλος)
06/04/2010: επεισόδιο 11 (άγνωστος τίτλος)
13/04/2010: επεισόδιο 12 (άγνωστος τίτλος)
20/04/2010: επεισόδιο 13 (άγνωστος τίτλος)
27/04/2010: επεισόδιο 14 (άγνωστος τίτλος)
04/05/2010: επεισόδιο 15 (άγνωστος τίτλος)
11/05/2010: επεισόδιο 16 (άγνωστος τίτλος)
18/05/2010: επεισόδιο 17 (άγνωστος τίτλος)
18/05/2010: επεισόδιο 18 (άγνωστος τίτλος)

Στις παραπάνω ημερομηνίες, εμείς στην Ελλάδα θα πρέπει να προσθέτουμε μια ημέρα λόγω της διαφοράς της ώρας. Το βράδυ της Τρίτης στην Αμερική ισοδυναμεί με το ξημέρωμα της Τετάρτης στην Ελλάδα, όπως μπορεί να σας διαβεβαιώσει και η Αναστασία που υπομένει τα (πολύ) πρωινά μου ξυπνήματα τα τελευταία 2 χρόνια. Μωρό μου υπομονή, το μαρτύριο σου τελειώνει φέτος!

¹ Στις 2/2/2010, ο Λευκός Οίκος είχε προγραμματίσει συνέντευξη του Ομπάμα, η οποία ευτυχώς τελικά αναβλήθηκε! Φαίνεται πως είναι κι αυτός φαν της σειράς! Ελπίζω να πάμε έτσι καλά μέχρι το τέλος της σειράς, χωρίς αναβολές προβολής επεισοδίων.

Μέσα στο 2009 είχαμε προγραμματίσει δύο ταξίδια στο εξωτερικό. Για λόγους ανωτέρας βίας, αναβλήθηκαν και τα δύο. Για να μη μας μείνει απωθημένο λοιπόν, είπαμε να κανονίσουμε ένα τρίτο και τελευταίο ταξίδι για το 2009.

Έτσι, κανονίσαμε ένα ταξιδάκι για το Άμστερνταμ για τα μέσα Νοέμβρη. Αυτή τη φορά ευτυχώς δεν βρέθηκε κάτι που να μας εμποδίσει (δηλαδή, παραλίγο να βρεθεί και πάλι εμπόδιο, αλλά το ξεπεράσαμε)!

Ξεκινήσαμε λοιπόν στις 13 Νοεμβρίου, μέσα στα μαύρα χαράματα για να πάμε στον Ελ. Βενιζέλο, κι από εκεί, με την Alitalia και με ενδιάμεσο προορισμό τη Ρώμη να φτάσουμε στο Άμστερνταμ.

Παρένθεση: Συνήθως, όταν προγραμματίζουμε ταξίδι στο εξωτερικό, το κάνουμε αρκετούς μήνες νωρίτερα έτσι ώστε να πετυχαίνουμε καλές τιμές σε εισιτήρια & ξενοδοχεία. Αυτή τη φορά ξεκινήσαμε το ψάξιμο περίπου ένα μήνα πριν το ταξίδι κι έτσι οι επιλογές μας ήταν πιο περιορισμένες. Έτσι, για την πτήση, καταλήξαμε στην Alitalia με ενδιάμεση στάση στη Ρώμη. Αυτό είχε το μειονέκτημα πως η αναχώρηση από την Αθήνα έπρεπε να γίνει πολύ νωρίς το πρωί και αντίστοιχα η άφιξη μας μετά το τέλος του ταξιδιού πολύ αργά το βράδυ. Ήταν όμως η πιο οικονομική λύση τη δεδομένη χρονική στιγμή κι έτσι την προτιμήσαμε.

Στον προορισμό μας, το αεροδρόμιο του Shiphol, αρχικά, μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το μέγεθος. Για να φτάσουμε στο terminal μετά την προσγείωση μας, το Airbus της Alitalia χρειάστηκε 15 λεπτά τροχοδρόμησης! Τόσο μεγάλη είναι η απόσταση από τους διαδρόμους από/προσγείωσης ως τα terminal στάθμευσης των αεροπλάνων!

Από εκεί, με μια διαδρομή 15 λεπτών με το τρένο φτάσαμε στον κεντρικό σταθμό του Άμστερνταμ (Centraal Station), στο κέντρο του λιμανιού.

Εκεί, το πρώτο πράγμα που κάναμε, ως “ψαγμένοι” ταξιδιώτες ήταν να βρούμε το τοπικό γραφείο τουρισμού και να προμηθευτούμε μια κάρτα “I amsterdam Card” για τον καθένα μας.

Η “I amsterdam Card” περιλαμβάνει ένα εισιτήριο ελευθέρας εισόδου στις δημόσιες συγκοινωνίες (Τραμ, λεωφορεία, μετρό), ένα εισιτήριο ελευθέρας εισόδου σε 30 μουσεία, έκπτωση 20-25% σε άλλα μουσεία, εκθέσεις, αξιοθέατα και εστιατόρια και τέλος, μια δωρεάν βόλτα με πλοιάριο στα κανάλια.

Το κόστος αγοράς της κάρτας είναι ανάλογο με τη διάρκεια της: Για 24 ώρες κοστίζει 38 ευρώ, για 28 ώρες κοστίζει 48 ευρώ και για 72 ώρες 58 ευρώ.

Αν σκεφτεί κανείς πως στα περισσότερα μουσεία η είσοδος κοστίζει τουλάχιστον 20 ευρώ και πως το απλό εισιτήριο μιας ώρας στα ΜΜΜ του Άμστερνταμ κοστίζει 2,6 ευρώ(!), η καρτούλα συμφέρει τρομερά!

Έχοντας συμβουλευτεί από πριν το site της υπηρεσίας μεταφορών 9292.nl, είχαμε βρει ποιο τραμ περνούσε κοντά από το ξενοδοχείο μας κι έτσι ξεκινήσαμε για εκεί.

Σε ότι αφορά  το ξενοδοχείο, μετά από λίγο ψάξιμο στο tripadvisor, είχαμε καταλήξει στο Hotel ibis Amsterdam City Stopera. Αυτό βρίσκεται λίγο πιο έξω από το κέντρο της πόλης – περίπου 15-20 λεπτά περπάτημα – αλλά αυτό δεν είναι μειονέκτημα. Η πλειοψηφία των κτηρίων στο κέντρο της πόλης είναι παλιά και παραδοσιακά. Αυτό, στο Άμστερνταμ σημαίνει πως είναι μακρόστενα, πολυόροφα και με μικρά δωμάτια.

Αντίθετα, το συγκεκριμένο ξενοδοχείο στεγάζεται σε ένα σχετικά νέο, μοντέρνο κτήριο. Τα δωμάτια του είναι πολύ προσεγμένα, με μοντέρνα σχεδίαση και καθαρά. Κάποια από αυτά έχουν θέα στο δρόμο, άλλα προς στην εσωτερική αυλή και άλλα προς το διπλανό κανάλι. Κλείνοντας το δωμάτιο στο booking.com, ζήτησα να έχει θέα προς το κανάλι και προτείνω , αν πάτε, να κάνετε το ίδιο. Η θέα δεν είναι τόσο τρομερή αλλά σίγουρα καλύτερη από το δρόμο. Το ξενοδοχείο είναι κατηγορίας 2 αστέρων αλλά στην πράξη ήταν καλύτερο από πολλά 3-άστερα ή 4-στερα που έχουμε δοκιμάσει κατά καιρούς.

   

Απέχει  5 λεπτά με τα πόδια από τη στάση Τραμ/Μετρό Waterlooplein, ενώ στα μισά αυτής της διαδρομής υπάρχει supermarket, πράγμα που μας βόλεψε πολύ για την προμήθεια εμφιαλωμένου νερού (και περιστασιακά, σνακ).

Σε ό,τι αφορά τα ΜΜΜ, αξίζει ν’ αναφερθώ στα Τραμ: Το δίκτυο τους είναι τεράστιο και καλύπτει όλη το κέντρο της πόλης και τα περίχωρα. Με το εισιτήριο ελευθέρας του I Amsterdam Card και ένα οδηγό / χάρτη που να περιέχει και τις στάσεις του Τραμ, μπορείς να πας σχεδόν σε κάθε γωνιά της πόλης και να δεις όλα τα αξιοθέατα! Είναι ό,τι πρέπει για τον τουρίστα! Αντίθετα, το δίκτυο του Μετρό βολεύει μόνο αν κάποιος θέλει να πάει πιο έξω, προς τα προάστια. Στο κέντρο της πόλης οι σταθμοί είναι ελάχιστοι.

Αρκετά με τα πρακτικά του ταξιδιού όμως. Ας περάσουμε όμως στο “τουριστικό” κομμάτι.

Μου έκαναν τρομερή εντύπωση τα ποδήλατα. Μιλάμε για ΠΟΛΛΑ ποδήλατα. ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ποδήλατα. ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ποδήλατα. Ποδήλατα απλά, με ταχύτητες, με 2 ρόδες, με 3, ποδήλατα με ειδικά καθισματάκια για παιδιά πίσω από τη σέλα ή/και πάνω στο τιμόνι, ποδήλατα με μεγάλο καλάθι μπροστά από το τιμόνι, τόσο μεγάλο που να μεταφέρουν εκεί 2-3 παιδιά(!) ή ένα κοντραμπάσο! Διάβασα κάπου πως  πρέπει να κυκλοφορούν πάνω από 500.000 ποδήλατα στο Άμστερνταμ (και πως κάθε χρόνο κλέβονται πάνω από 50.000 από αυτά)!

   
   
   

Ποδηλατόδρομοι υπάρχουν παντού, σε κάθε δρόμο (μεγάλο, μικρό, λεωφόρο, σοκάκι) ενώ όλη η πόλη είναι επίπεδη χωρίς λόφους, ανηφόρες ή κατηφόρες. Οι ντόπιοι εκμεταλλεύονται  τις συνθήκες αυτές στο έπακρο και κυκλοφορούν κατά κόρον με ποδήλατο. Μιλάμε για τόσα πολλά ποδήλατα που, ως πεζός, πρέπει να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Στο μεταξύ, οι ποδηλάτες ξέρουν πως έχουν απόλυτη προτεραιότητα και το εκμεταλλεύονται! Πραγματικά, ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει!

Όσο ήμασταν εκεί, κάθε μέρα έβρεχε από τις 11 μέχρι τις 1 το μεσημέρι! Όμως, μόνο οι τουρίστες φαινόταν να το προσέχουν. Δύσκολα έβλεπες ντόπιο με αδιάβροχη κουκούλα ή ομπρέλα. Συνέχιζαν να κινούνται, πεζοί ή με ποδήλατο μέσα στη βροχή σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Κάτι ακόμα που μας έκανε εντύπωση για τους Ολλανδούς στο Άμστερνταμ ήταν οι καλοί τους τρόποι. Όλοι φαίνονταν να ξέρουν άπταιστα αγγλικά και να είναι πρόθυμοι να απαντήσουν σε κάθε ερώτηση ή απορία μας.

Αυτό το είδαμε από την πρώτη μέρα κι όλας. Πηγαίνοντας να βρούμε το ξενοδοχείο, μπερδέψαμε την οδό Rapenburgerstraat με την Valkenburgerstraat (γιατί άραγε; Αφού είναι τόσο εύκολα ονόματα και τα δύο και δεν μοιάζουν καθόλου). Ένας διερχόμενος 50-ρης ποδηλάτης, αφού μας είδε να κοιτάμε γύρω μας με απορία (“μα καλά, κάπου εδώ υποτίθεται πως είναι το ξενοδοχείο”), προσφέρθηκε να μας δείξει το σωστό δρόμο, σε άψογα αγγλικά.

Το Άμστερνταμ είναι μια πανέμορφη πόλη. Είναι γεμάτο από παλιά κτήρια, πολύχρωμο και με άπειρα κανάλια. Η πόλη σφύζει από ζωή, ακόμα και σε μη τουριστική περίοδο, όπως αυτή που το επισκεφτήκαμε εμείς. Είναι άλλωστε ένας από τους μεγαλύτερους τουριστικούς προορισμούς στην Ευρώπη, με πάνω από 3.5 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο.

   

Η πόλη έχει χτιστεί πάνω στις εκβολές του ποταμού Amstel (ναι, όπως η γνωστή μπύρα), και από εκεί βγαίνει και το όνομα της που αρχικά ήταν Amstellerdam (το φράγμα του ποταμού Άμστελ). Ιδρύθηκε στα τέλη του 12^ου αιώνα σαν ψαροχώρι. Άρχισε να γνωρίζει μεγάλη εμπορική ανάπτυξη από περίπου τον 14^ο αιώνα και μετά. Τα σχεδόν άπειρα κανάλια της, δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα με την σταδιακή επέκταση της πόλης. Διευκόλυναν σημαντικά το εμπόριο, μιας και ήταν πολύ πιο εύκολο να μεταφέρονται τα αγαθά με φορτηγίδες και πλοιάρια στο νερό παρά με άμαξες στην στεριά.

   

Τα περισσότερα κτήρια στο κέντρο της πόλης έχουν διατηρήσει την αρχιτεκτονική του 16^ου -17^ου αιώνα: πολύ στενά (ο φόρος υπολογιζόταν μα βάση το μήκος της πρόσοψης του κτηρίου) αλλά με μεγάλο βάθος και ύψος 3-4 ορόφων. Μιας και οι εσωτερικές σκάλες είναι στενές και απότομες, η μεταφορά επίπλων και εμπορευμάτων γίνεται (ναι γίνεται ακόμα) με τη βοήθεια σχοινιών που κρέμονται από γάντζους που προεξέχουν από το κέντρο της κορυφής της πρόσοψης. Για τον ίδιο λόγο, η πρόσοψη των κτηρίων έχει ελαφριά κλίση προς τα έξω, ώστε να μην χτυπούν στους τοίχους τα αντικείμενα κατά τη μεταφορά τους.

   

Μιας και τα περισσότερα κτήρια στο κέντρο είναι διατηρητέα, χτίζονται ελάχιστα έως καθόλου νέες κατοικίες. Φυσικά, το κόστος ενοικίασης ή αγοράς κατοικίας είναι πολύ μεγάλο. Κάποιοι το έλυσαν εν μέρει με την μετατροπή σε κατοικίες των φορτηγίδων που βρίσκονται αραγμένες στα κανάλια αν και τα τελευταία χρόνια ο δήμος έχει πάψει να δίνει άδειες για τέτοια χρήση.

   

Με τη βοήθεια του Τραμ, αλλά και με πολύ περπάτημα, γυρίσαμε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Είδαμε εκπληκτικά  μουσεία (Van Gogh Museum, Rijksmuseum, Rembrand House Museum, Hermitage κλπ). Παραλείψαμε το σπίτι της Άννας Φρανκ και το μουσείο της Μαντάμ Τυσσώ γιατί οι ουρές έξω από αυτά ξεπερνούσαν τα 500 μέτρα!

Όσα δεν είδαμε περπατώντας, τα είδαμε κατά την ωριαία ξενάγηση με πλοιάριο που κάναμε στα κανάλια (περιλαμβάνεται στην τιμή του I Amsterdam Card). Είδαμε το λιμάνι και την ξύλινη γαλέρα που είναι αγκυροβολημένη σε αυτό, είδαμε τα σπίτια/φορτηγήδες, είδαμε κύκνους και πάπιες να κολυμπούν αμέριμνα στα κατάμαυρα νερά και γειτονιές στα δυτικά της πόλης που δεν επισκεφτήκαμε πεζή.

   
   
   

Την Κυριακή στις 15 Νοεμβρίου πέσαμε πάνω στη μεγάλη παρέλαση της άφιξης του Sinterklaas (Αγίος Νικόλαος – ο αντίστοιχος Άη Βασίλης). Σύμφωνα με την παράδοση, στις 15 Νοεμβρίου φτάνει με το πλοίο του από την Ισπανία και παρελαύνει διασχίζοντας  το κέντρο της πόλης πάνω στο άσπρο άλογο του, ενώ οι μαύροι βοηθοί του μοιράζουν γλυκά στους παρευρισκόμενους.

   

Ο Sinterklaas έρχεται στις 15 Νοεμβρίου για να προετοιμαστεί για τη μεγάλη γιορτή του Sinterklaasavond στις 5 Δεκεμβρίου, οπότε και θα γεμίσει τα παπούτσια των “καλών” παιδιών με δώρα και γλυκά.

Απ’ ότι φαίνεται, στην Ολλανδία τα παιδιά παίρνουν τα χριστουγεννιάτικα δώρα τους νωρίτερα από εμάς!

Άλλα αξιοθέατα:

Το Άμστερνταμ φημίζεται για τα “Coffee” Shops του. Το “coffee” μπαίνει σε εισαγωγικά γιατί μόνο καφέ δε σερβίρουν. Αντίθετα η σπεσιαλιτέ τους είναι οι μπάφοι, τα τσιγαρλίκια και τα κέικ με “περίεργα” μανιτάρια. Είναι γνωστή η απέχθεια μου για το κάπνισμα, οπότε αποφύγαμε επιμελώς να μπούμε σε κάποιο από αυτά.

Περάσαμε όμως μια βόλτα από τη “Red Light District”. Είναι μια γειτονιά στο παλιό μεσαιωνικό κομμάτι της πόλης, το De Wallen, περιμετρικά της παλαιάς εκκλησίας Oude Kerk. Είναι η γνωστή γειτονιά με τις πόρνες στις “βιτρίνες”. Περνάς, βλέπεις την “πραμάτεια” και διαλέγεις σε ποια πόρτα θα μπεις.

Για κακή μας τύχη ξεκινήσαμε τη βόλτα μας από το βόρειο τμήμα της εκκλησίας και οι “κοπέλες” στις βιτρίνες ήταν όλες τους χοντρές και άσχημες (μάλιστα μια μας κοιτούσε ανέμελα ενώ έτρωγε… σούπα από ένα πλαστικό μπωλ). Σκέτη αηδία! Ευτυχώς η… ποιότητα ανέβηκε κατακόρυφα μετά τις πρώτες 10 βιτρίνες.

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, η γειτονιά δεν άρεσε και πολύ στην Αναστασία κι έτσι περάσαμε από εκεί κάπως βιαστικά και δεν μπόρεσα να απολαύσω επαρκώς το θέαμα.

Παραδίπλα, βρήκαμε μια περίεργη αλλά άκρως διασκεδαστική βιτρίνα.

Λίγο πιο κάτω συναντήσαμε την κινέζικη συνοικία της πόλης. Είναι γεμάτη κινέζικα εστιατόρια με καλές τιμές και το Βουδιστικό ναό να δεσπόζει στο κέντρο της.

   

Ακόμα πιο κάτω, συναντήσαμε την κεντρική πλατεία, την Dam Square. Στο κέντρο της έχει ένα τεράστιο φαλό οβελίσκο, μνημείο για τους πεσόντες του Β’ Π.Π. ενώ απέναντί του το βασιλικό παλάτι.

       

Δεν μπορώ να πω πως ξετρελαθήκαμε με την πλατεία. Περισσότερο ενθουσιαστήκαμε με τους δύο δρόμους που ξεκινούσαν πίσω από το παλάτι: την Raadhuisstraat και την Nieuwezijds Voorburgwal. Φανταστείτε τον πεζόδρομο της Ερμού, το γεμάτο με εμπορικά καταστήματα, σε περίοδο Χριστουγέννων. ΟΚ; Τώρα, πολλαπλασιάστε επί είκοσι! Γινόταν χαμός! Οι τιμές δυστυχώς κυμαίνονταν στα ίδια επίπεδα με την Ελλάδα, η ποικιλία όμως ήταν τρελή! Και φαντάσου πως το λέω εγώ που βγάζω σπυράκια όταν βγαίνουμε για  shopping και διαρκεί πάνω από 20 λεπτά. Βρήκαμε και πήραμε μερικά εκπληκτικά φορέματα (για την Αναστασία) και μπλουζάκια (και για τους δυό μας).

Τέλος, επισκεφτήκαμε την αγορά των λουλουδιών και πήραμε βολβούς τουλίπας για το σπίτι και για δώρα. Είχαν και σπόρους ινδικής κάνναβης αλλά δεν θεωρήσαμε απαραίτητο να προμηθευτούμε.

   
   

Παρατηρήσατε πως δεν έγραψα τίποτε για τη νυχτερινή ζωή στο Άμστερνταμ, ούτε και για τα εστιατόρια του. Ο λόγος είναι πως… δεν είδαμε κανένα από τα δύο!

Κάθε απόγευμα, αφού γυρίζαμε ξεθεωμένοι μετά τις 5-6 στο ξενοδοχείο, κάναμε ένα ζεστό ντους και ξαπλώναμε λίγο να χαλαρώσουμε έτσι ώστε να είμαστε έτοιμοι για τη βραδινή έξοδο. Και τις 4 μέρες όμως, ο σύντομος αυτός απογευματινός υπνάκος κατέληξε να κρατήσει μέχρι τις 2 με 3 το πρωί, παρά τις όποιες προσπάθειες μας. Έτσι, το σχέδιο Amsterdam by night έμεινε μόνο στα χαρτιά.

Το τελευταίο “αξιοθέατο” που επισκεφτήκαμε ήταν το ζαχαροπλαστείο de taart van m’n tante (μετάφραση: “τα γλυκά της θείτσας μου”). Το ξετρύπωσε η Αναστασία (φημισμένη γλυκατζού) κάπου στο internet και έπρεπε οπωσδήποτε να την πάω να δοκιμάσει τα γλυκά του. Επειδή κι εγώ είμαι λιγάκι “τραβάτε με κι ας κλαίω”, δεν της χάλασα χατίρι. Για μια ακόμα φορά, δεν με απογοήτευσε. Τα γλυκά ήταν άπαιχτα!

   
   

Κατά τα άλλα, οι διατροφικές συνήθειες των Ολλανδών μας φάνηκαν μάλλον περίεργες. Μας φάνηκαν πολύ παράξενοι οι αυτόματοι πωλητές… χάμπουργκερ καθώς και το αγαπημένο τους πρόχειρο φαγητό: πατάτες τηγανητές με μαγιονέζα.

   

Μια τελευταία δόση γλύκας πήραμε στο αεροδρόμιο, στο Café Chocolat. Αν είστε φίλοι της σοκολάτας, μην παραλείψετε να το επισκεφτείτε!

   
   

Αυτά τα λίγα λοιπόν από το Άμστερνταμ! Περάσαμε πολύ ωραία και άξιζε τον κόπο (πολλά ποδήλατα βρε παιδί μου όμως)!

Δείτε ακόμα:

• Flickr set με τις φωτογραφίες του άρθρου (και μερικές ακόμα) σε μεγαλύτερη ανάλυση
• Χάρτης με όλες οι τοποθεσίες και αξιοθέτατα που αναφέρονται στο άρθρο

Σήμερα βγήκαμε για καφέ με 2 ξαδέρφες μου. Πάνω στην κουβέντα, μας είπαν πως έχουν προγραμματίσει ένα ταξίδι στη Ρώμη για το τέλος του μήνα. Το ίδιο ταξίδι είχαμε κάνει κι εμείς, την πρωτοχρονιά του 2008 και είχαμε περάσει πολύ καλά. Μας ρώτησαν λοιπόν πως περάσαμε, τι τους προτείνουμε να δούνε και που να πάνε. Τους είπαμε όσα καλά θυμόμασταν και τους υποσχέθηκα πως μόλις γυρίζαμε σπίτι θα έβρισκα τις σημειώσεις μου από το ταξίδι και θα τους έστελνα ένα email με τις διευθύνσεις των μαγαζιών που τους προτείναμε. Παράλληλα, συνειδητοποίησα πως τόσο καιρό δεν έχω γράψει τίποτα στο blog για το ταξίδι μας στη Ρώμη. Έτσι λοιπόν, είπα να αντιγράψω και εδώ τα hints & tips που τους έστειλα:

Μεταφορές

Το δίκτυο λεωφορείων και μετρό της Ρώμης είναι πολύ καλό και με αυτό μπορείτε να τη γυρίσετε όλη, πολύ εύκολα. Οι περισσότερες γραμμές ξεκινούν από την Piazza Del Cinquecento (Google Map / Google Street View), στην οποία βρίσκεται και ο Termini, ο σταθμός των τρένων, εκεί που θα φτάσετε με το τρένο από το αεροδρόμιο.

Ως τουρίστες, μάλλον σας συμφέρει η αγορά του Roma PASS. Κοστίζει 23 ευρώ, έχει διάρκεια 3 ημερολογιακές μέρες και προσφέρει:

• Δωρεάν μεταφορά με τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
• Δωρεάν είσοδο στα 2 πρώτα μουσεία που θα επισκεφθείτε και έκπτωση στα επόμενα.

Μουσεία και αξιοθέατα

Τι να πρωτογράψω εδώ; Όλη η Ρώμη είναι ένα μουσείο. Ακόμα και ο πιο άθλιος ταξιδιωτικός οδηγός έχει εκατοντάδες αναφορές σε μουσεία, εκκλησίες, αρχαία μνημεία.

Θα άξιζε ίσως ν’ αναφερθώ ιδιαίτερα στη Villa Borghese. Είναι ένα παλαιό αρχοντικό μέσα στο ομώνυμο πάρκο που έχει μετατραπεί σε μουσείο με χιλιάδες έργα τέχνης. Η είσοδος γίνεται μόνο με αυστηρά προκαθορισμένα ραντεβού, συνεπώς καλό θα ήταν πριν πάτε, να περάσετε από το www.ticketeria.it για να κλείσετε εισιτήρια.

Ξενάγηση

Τριγυρίζοντας ανάμεσα στα αρχαία στο Ρωμαϊκό Φόρουμ, πέσαμε πάνω σε ένα τύπο που έκανε δωρεάν ξενάγηση στα Αγγλικά. Ο τύπος ήταν θεός! Ήταν πολύ καλά διαβασμένος, η ξενάγηση του ήταν άψογη, με σωστές δόσεις ιστορίας και χιούμορ. Ο τέλειος επαγγελματίας που μπορείς να ακούς να μιλάει για ώρες χωρίς να βαριέσαι.

Αφού τελείωσε την ξενάγηση μας ενημέρωσε πως είχε προγραμματίσει 2 ακόμα ξεναγήσεις, επί πληρωμή, για τις επόμενες ημέρες: μια βραδινή ξενάγηση “γνωριμίας” με τα αξιοθέατα της Ρώμης, διάρκειας 2,5 ωρών και μια μεσημεριανή ξενάγηση στο Βατικανό, διάρκειας 4 ωρών.

Το κόστος των ξεναγήσεων ήταν σχετικά μικρό (τόσο που δεν θυμάμαι πλέον το ακριβές ποσό) και δηλώσαμε συμμετοχή και στις δύο.

Ήταν τα καλύτερα χρήματα που ξοδέψαμε στη Ρώμη! Και οι δύο ξεναγήσεις άξιζαν και με το παραπάνω και ειδικά αυτή στο Βατικανό. Ο τύπος ήξερε την κατάλληλη ώρα ώστε να αποφύγουμε το σύνηθες τεράστιο πλήθος, μας έδειξε τα καλύτερα εκθέματα και έκανε μια εκπληκτική ξενάγηση στην Capella Sistina εξηγώντας μας λεπτομέρειες που αποκλείεται να είχαμε δει μόνοι μας.

Ο ξεναγός ονομάζεται Jason Spiehler. Το (ιταλικό) κινητό τηλέφωνο του είναι το 0039 3407980585 και το email του το: toursofrome@hotmail.com. Στείλτε του ένα email πριν πάτε. Δε θα χάσετε.

Εκτός από την προσωπική μας εμπειρία, διάβασα γι’ αυτόν πολύ καλά λόγια παντού στο internet. Ενδεικτικά αναφέρω τα:

• Rick Steves’ Europe: Traveler Helpline
• Musings, Silliness – Wildy’s blog
• NY Times Travel Guides

Cafè

Η Ρώμη είναι γεμάτη μικρά και μεγάλα Cafe. Μην ξεχνάτε όμως πως οι Ιταλοί συνηθίζουν να πίνουν τον εσπρέσο τους “στο πόδι”. Συνεπώς, δεν θα βρείτε εύκολα μαγαζιά που να μπορείτε να καθίσετε με τις ώρες και να απολαύσετε τον καφέ σας σαν Έλληνες.

Σε δύο μαγαζιά όμως μπορέσαμε και ευχαριστηθήκαμε τον καφέ μας. Το ένα το βρήκαμε τυχαία, προσπαθόντας να αποφύγουμε τα πανάκριβα μαγαζιά μπροστά στο Κολοσσαίο (και στη Ρώμη, η ωραία θέα πληρώνεται ακριβά). Το μαγαζί λεγόταν Cafè Cafè Bistrot και βρισκόταν στον αριθμό 44 της οδού Via Dei Strada Stratale 4 (Google Map / Google Street View). Μικρό μαγαζί αλλά πολύ ζεστό, με ωραία ροφήματα και ακόμα πιο ωραία σνακ και γλυκά. Δυστυχώς, πριν λίγο που μπήκα στο site του είδα μια ανακοίνωση πως έχει κλείσει, λόγω προβλημάτων με τους ενοίκους της πολυκατοικίας στην οποία στεγαζόταν. Ωστόσο, αν βρεθείτε εκεί κοντά, ρίξτε μια ματιά καλού κακού.

Το άλλο ωραίο καφέ στο οποίο πήγαμε είναι αυτό στην κορυφή του Vittoriano, του τεράστιου κτηρίου-μνημείου στην Piazza Venezia (Google Map / Google Street View). Η πανοραμική θέα από την κορυφή του είναι ασύγκριτη!

Φαγητό

Μερικά από τα μαγαζιά στα οποία φάγαμε καλά, ήταν τα:

• Tratoria Otello alla Concordia: Ωραία τρατορία, κοντά στην Piazza Di Spagnia, στη Via Della Croce 81 (Google Map / Google Street View).
• Custom Station Roma: Συνοικιακό εστιατόριο που, αν και δε σου γεμίζει το μάτι, έχει πολύ ωραία κουζίνα και καλές τιμές. Είναι στη Via Francesco Giambullari 6 (Google Map / Google Street View), λίγο πιο κάτω από το Κολοσσαίο.
• Rosso Pomodoro: Ναπολιτάνικο εστιατόριο – Πιτσαρία. Ανήκει σε αλυσίδα εστιατορίων, κάτι σαν τα La Pasteria τα δικά μας, αλλά καλύτερα. Πριν δύο χρόνια υπήρχε μόνο ένα στη Ρώμη, στην πλατεία Largo Di Torre Argentina 1 (Google Map / Google Street View), κοντά στο Πάνθεον. Τώρα που μπήκα στο site τους είδα πως έχουν ανοίξει άλλα 5 στη Ρώμη.
• Della Palma, Gelatto Di Roma: Ας κλείσω με κάτι γλυκό: Μια τζελατερία με εκατοντάδες γεύσεις παγωτού! Βρίσκεται λίγο βόρεια από το Πάνθεον, στη Via Della Maddalena 20/23 (Google Map / Google Street View). Τη θυμάμαι και μου τρέχουν τα σάλια. Για να τρέξουν και τα δικά σας, δείτε ένα σχετικό YouTube Video που βρήκα!

Αυτά τα λίγα από μας για τη Ρώμη. Όσο θυμόμαστε πόσο ωραία περάσαμε, τόσο νοσταλγούμε να την ξαναδούμε και σίγουρα αυτό δε θ’ αργήσει να συμβεί!

Υ.Γ. Για ευκολία, έφτιαξα κι ένα Google Map με συγκεντρωμένες όλες τις παραπάνω διευθύνσεις: Rome (Google Map).

Ένα μήνα αφότου παρέδωσα το παλιό μου αυτοκίνητο για ανακύκλωση, τελείωσαν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες της απόσυρσης και πήρα στα χέρια μου όλα τα απαραίτητα χαρτιά.

Λίγες μέρες μετά, παρέλαβα το νέο μου αυτοκινητάκι, ένα Opel Agila!

       

Μικρό και βολικό για κίνηση μέσα στην πόλη, με αρκετά δυνατό (1.2lt, 86Hp) αλλά και οικονομικό/οικολογικό κινητήρα (μ.ο. 5,5lt/100km, 131gr CO2/km), αλλά και με το βασικότερο προσόν: μου αρέσει!

Όσοι από εμάς είναι κάτοχοι κάποιου TV Tuner για Mac που να χρησιμοποιεί την εφαρμογή EyeTV της Elgato, εδώ και λίγες μέρες μπορούμε να βλέπουμε τηλεόραση στο iPhone μας μέσω αυτού!

Εδώ και λίγο καιρό, στην έκδοση 3 του EyeTV for Mac είχε προστεθεί η δυνατότητα να λειτουργεί ως streaming server για το iPhone, είτε για τα video που έχουμε ήδη γράψει με αυτό, είτε για Live TV! Για να λειτουργήσει όμως, έπρεπε να αγοράσουμε μέσω του iTunes App Store, την εφαρμογή EyeTV for iPhone με κόστος 4 ευρώ.

Αρχικά η εφαρμογή αυτή λειτουργούσε τόσο μέσω σύνδεσης Wi-Fi όσο και μέσω 3G για το iPhone. Αργότερα όμως, εξαιτίας παραπόνων της AT&T η Apple ζήτησε από την Elgato να “κόψει” τη δυνατότητα streaming μέσω 3G και έτσι η έκδοση του EyeTV for iPhone που κυκλοφορεί αυτήν την στιγμή παίζει μόνο μέσω Wi-Fi.

Εδώ και λίγες μέρες όμως, υπάρχει κι άλλη λύση. Η Elgato έφτιαξε μια Web App για το iPhone που κάνει το ίδιο πράγμα με την εφαρμογή της με τη διαφορά πως, αφού παίζει μέσω του Mobile Safari δεν έχει πια τον περιορισμό του Wi-Fi αλλά παίζει και μέσω 3G! Επιπλέον, είναι και δωρεάν!

Για να δουλέψει, αρχικά πρέπει να κάνουμε update στη νέα έκδοση 3.3 του Elgato EyeTV for Mac. Μετά, δημιουργούμε ένα username & password και ενεργοποιούμε την υπηρεσία.

Τέλος, ανοίγουμε στο Mobile Safari στο iPhone μας τη σελίδα: https://live3g.eyetv.com, δίνουμε το username & password μας και διαλέγουμε το κανάλι που θέλουμε να δούμε!

Εδώ και καιρό είχα αγοράσει ένα Elgato EyeTV Hybrid για το Mac Mini μου, αλλά το χρησιμοποιούσα ελάχιστα. Να που τώρα βρέθηκε και γι’ αυτό μια χρήση!

Δοκίμασα τη web εφαρμογή πριν από λίγο.

Με σύνδεση Wi-Fi, είτε μέσω internet, είτε στο ίδιο δίκτυο με το Mac, η ποιότητα της εικόνας είναι πολύ καλή και το βίντεο παίζει ομαλά χωρίς διακοπές.

Με σύνδεση μέσω του δικτύου της κινητής τηλεφωνίας, η ποιότητα της εικόνας είναι ελαφρώς χειρότερη αλλά ανεκτή. Φυσικά, όλα εξαρτώνται από την ποιότητα της σύνδεσης.

Για παράδειγμα, την πρώτη φορά που το δοκίμασα στο δίκτυο της Vodafone, στα μέσα της δοκιμής η σύνδεση έκανε fall back από 3G σε GPRS με αποτέλεσμα το video να “κομπιάζει” τόσο που καθιστούσε τη χρήση της εφαρμογής αδύνατη. Αυτό δεν μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση. Ενάμιση χρόνο τώρα στο δίκτυο της Vodafone έχω αρχίσει να συνηθίζω στο άθλιο 3G σήμα τους.

Σε δεύτερη δοκιμή, σε άλλη τοποθεσία, με σταθερά καλό σήμα 3G, η ποιότητα του video ήταν ικανοποιητική και συνεχής, χωρίς σπασίματα και διακοπές.

Αξίζει να σημειωθεί πως, αν στο Mac μας έχουμε και ένα Elgato turbo.264 HD USB Encoder/Accelerator, τότε η εφαρμογή το χρησιμοποιεί αυτόματα για να κάνει adaptive compression ανάλογα με την ταχύτητα της σύνδεσης μας.

Παραμονή χριστουγέννων σήμερα και λειτουργεί μόνο ένα μικρό τμήμα της εταιρίας. Χρειάζονταν όμως κι ένα άτομο από το IT για λίγες ώρες το πρωί, just in case.

Έτσι, να ‘μαι λοιπόν και σήμερα εδώ, μόνος μου σ΄όλον τον όροφο. Το τηλέφωνο (ευτυχώς) δεν έχει χτυπήσει ακόμα και κάθομαι στο γραφείο μου μέσα σε μια πρωτοφανή ησυχία.

Τα backup ελέγθηκαν, 2-3 δουλίτσες που έπρεπε να γίνουν, έγιναν. Έτσι ήρθε η ώρα για λίγο catch-up στο blog. Ευκαιρία να τελειώσουν τα 3-4 άρθρα που έχουν μείνει ξεχασμένα στα draft, κάποια εδώ και σχεδόν 2 μήνες.

Keep reading λοιπόν και Καλά Χριστούγεννα (χο χο χο)…