Όλα τα παραπάνω σημαίνουν πως το τραπεζάκι του σαλονιού είναι γεμάτο τηλεκοντρόλ, αφού κάθε μια από τις προαναφερθείσες συσκευές έχει και το δικό της.

Εκτός από αστείο θέαμα, αυτό έχει και πρακτικά προβλήματα. Κατ’ αρχήν, όταν επιχειρούσε κάποιος άλλος να χειριστεί τις συσκευές και έπρεπε να του δίνω οδηγίες: “γύρνα την τηλεόραση στο τάδε input, πάτα το menu στο apple remote, άναψε τον ενισχυτή και γύρνα τον στο optical-in κλπ”.

Μετά, υπήρχαν και μικρές τεχνικές δυσκολίες, ειδικά με το Apple Remote που χρησιμοποιούσα για να ελέγχω το Plex στο Mac Mini:
Μερικές φορές τα σήματα του Apple Remote μπερδεύονταν με αυτά του ενισχυτή της Creative με αποτέλεσμα όταν πχ έκανα Fast Forward σε μια ταινία να ανεβαίνει και ο ήχος!
Άλλες φορές πάλι, πατώντας το κουμπί “menu” από το Apple Remote, αντί να ενεργοποιηθεί το Plex, άνοιγε η εφαρμογή Front Row της Apple.

Η λύση για όλα αυτά ήταν ένα Universal Remote Control: ένα προγραμματιζόμενο τηλεκοντρόλ που να μπορεί να αντικαταστήσει όλα τα υπόλοιπα.

Κατέληξα εύκολα στη λύση της αγοράς ενός Harmony Remote της Logitech. Εκτός του ότι φημίζονται για την ποιότητα και τις ικανότητες τους, είναι τα μόνα που υποστηρίζονται εγγενώς από το Plex.

Ανάμεσα στα πολλά διαφορετικά μοντέλα της Logitech, κατέληξα στο Harmony 600: οι διαφορές του σε σχέση με κάποια ακριβότερα μοντέλα είναι πως η οθόνη του δεν είναι έγχρωμη ούτε υποστηρίζει λειτουργίες αφής, ενώ μπορεί να αντικαταστήσει μόνο μέχρι 5 απλά τηλεκοντρόλ. Κανένα από αυτά δεν με πείραξε, αντίθετα, μου άρεσε η τιμή του: 56 ευρώ (συν τα μεταφορικά) από το amazon.co.uk.

Το καλό με τα Harmony είναι ο τρόπος προγραμματισμού τους, που γίνεται μέσω του υπολογιστή. Η εφαρμογή που τα συνοδεύει, συνδέεται στο Internet, όπου η Logitech έχει μια συνεχώς ανανεούμενη database με χιλιάδες συσκευές. Έτσι λοιπόν του λέμε, έχω την τάδε τηλεόραση, τον τάδε ενισχυτή, το τάδε DVD player κλπ κι αυτό κατεβάζει τους σωστούς IR Codes. Στην εντελώς απίθανη περίπτωση που έχουμε μια συσκευή που δεν βρίσκεται στη database της Logitech, μπορούμε να βάλουμε το τηλεκοντρόλ απέναντι στο Harmony και να του “μάθουμε” ένα ένα τους IR Codes πατώντας τα αντίστοιχα κουμπιά.

Για κάθε συσκευή που του προσθέτουμε, αντιστοιχεί τις βασικές λειτουργίες της στα κουμπιά του (πχ Play, Pause, Volume). Αν θέλουμε βέβαια, μπορούμε να τις αλλάξουμε μόνοι μας και να αναθέσουμε όποια λειτουργία θέλουμε εμείς σε κάθε κουμπί. Εκτός αυτού, μπορούμε να φτιάξουμε μενού με τις λειτουργίες που θέλουμε ώστε να εμφανίζονται και να τις επιλέγουμε από την οθόνη του. Για παράδειγμα, για την τηλεόραση μου έχω προσθέσει στο μενού, εντολές για να επιλέγω κατευθείαν το VGA input (για το Mac Mini) και το Component input (για το Nintento Wii).

Αφού τα φτιάξουμε όλα αυτά, μπορούμε, από το μενού Devices στην οθόνη του Harmony, να διαλέγουμε ποιά από τις συσκευές μας θέλουμε να ελέγχει κάθε φορά. Αλλά δεν τελειώσαμε ακόμα. Για την ακρίβεια, τώρα αρχίζουν τα ωραία κόλπα, που ακούνε στο όνομα Activities (δραστηριότητες). Τα Activities είναι ομαδοποιήσεις λειτουργιών που μπορεί να περιλαμβάνουν πάνω από μια συσκευή. Αυτό εξηγείται καλύτερα με ένα παράδειγμα:

Κανονικά, αν ήθελα να δω μια ταινία στο Mac Mini μέσω του Plex, θα έπρεπε να κάνω τα παρακάτω βήματα με το Harmony:
1. Επιλογή Device: TV
2. Άνοιγμα TV
3. Επιλογή video input: VGA
4. Επιλογή Device: Ενισχυτής ήχου
5. Επιλογή sound input: Optical
6. Επιλογή Device: Plex
7. Άνοιγμα εφαρμογής Plex
Εκτός αυτού, κάθε φορά που θα ήθελα να αλλάξω την ένταση του ήχου θα έπρεπε να εναλλάσσω την επιλογή device μεταξύ Plex και ενισχυτή.

Με τον ορισμό ενός Activity που να περιλαμβάνει τις συσκευές TV, ενισχυτή και Plex, τα πράγματα γίνονται δραματικά απλούστερα: Αντί για τα προηγούμενα 7 βήματα, απλώς πατάω το κουμπί “watch a movie” και το Harmony τα κάνει όλα μόνο του: Ενεργοποιεί την TV και τη γυρνάει στο σωστό video input. Ενεργοποιεί τον ενισχυτή και τον γυρνάει κι αυτόν στο σωστό sound input. Μετά ενεργοποιεί την εφαρμογή Plex. Τέλος, γυρνάει τον έλεγχο των πλήκτρων στο Plex, εκτός από τα κουμπιά ελέγχου της έντασης του ήχου. Αυτά τα βάζει να ελέγχουν τον ενισχυτή. Μαγικό!

Καλά όλα αυτά θα μου πείτε, αλλά δεν έχει κανένα μειονέκτημα; Έχει, δυστυχώς: τη δυσχρηστία του συνοδευτικού λογισμικού του. Δεν είναι κάτι που θα έδινα να σετάρει ο πατέρας μου ή η γυναίκα μου. Για να καταλάβεις με την πρώτη (ή και με τη δεύτερη) τη φιλοσοφία λειτουργίας του πρέπει να έχεις “μαύρη ζώνη στα κομπιούτερ”. Πρέπει να έχεις δει τουλάχιστον 3 σεζόν από το The IT Crowd και να έχεις γελάσει τουλάχιστον με το 80% των αστείων του.

Κατά τα άλλα, το μηχάνημα έχει κορυφαία ποιότητα κατασκευής και είναι προσεγμένο σε κάθε λεπτομέρεια. Για παράδειγμα, έχει motion sensor έτσι ώστε ο οπίσθιος φωτισμός των πλήκτρων του να ενεργοποιείται όταν το πιάνεις στο χέρι σου.

Συμπέρασμα: αν κάτσεις και ασχοληθείς λίγο μαζί του στην αρχή, αξίζει και με το παραπάνω.

¹ Με 1,56TB συνολική ωφέλιμη χωρητικότητα, προς το παρόν.

² Με την τρέχουσα ποιότητα της ελληνικής τηλεόρασης, έχει πολύ καιρό να χρησιμοποιηθεί…

Η τελευταία φορά που έκανα ποδήλατο ήταν πριν από 20 χρόνια. Όλα αυτά τα χρόνια, κάπου-κάπου μου έμπαινε η ιδέα να πάρω ποδήλατο και να αρχίσω να το χρησιμοποιώ για άσκηση αλλά και για τις μικρομετακινήσεις κοντά στο σπίτι. Όμως, κάτι η βαρεμάρα, κάτι ο φόβος πως θα έχανα την όρεξη σύντομα και θα πήγαινε χαμένη η αγορά του ποδηλάτου, με απέτρεπαν.

Πριν από 3 περίπου χρόνια σε τυχαία επίσκεψη σε κάποιο ALEXPACK είδα την προσφορά της ημέρας: ποδήλατο Mountain bike με 50€! Το πήρα, παρόλο που ήξερα πως σίγουρα ήταν χειρότερο ακόμα και από τα ποδήλατα που βλέπουμε στα ντοκιμαντέρ να χρησιμοποιούν οι κινέζοι κατά χιλιάδες στους δρόμους του Πεκίνου.

Όπως το υποψιαζόμουν, μετά από μια σύντομη βόλτα η όρεξη για ποδηλασία μου πέρασε και το ποδήλατο έμεινε ξεχασμένο στην πυλωτή.

Πριν από 4 μέρες λοιπόν, το μικρόβιο της ποδηλασίας επανήλθε. Ανέσυρα τον κινέζο που είχε αρχίσει να σκουριάζει, τον καθάρισα και ξεχύθηκα στους δρόμους.

Η κατάσταση ευτυχώς έχει αλλάξει, σε σχέση με πριν από 3 χρόνια: το Χαλάνδρι και τα γειτονικά Βριλήσσια έχουν γεμίσει ποδηλατοδρόμους (και ποδηλάτες) και αυτό διευκολύνει τα πράγματα και σε προδιαθέτει θετικά.

Η φυσική μου κατάσταση βέβαια είναι ακόμα άθλια. Στις 3 ημέρες που βγήκα για ποδήλατο κατάφερα να διανύσω αντίστοιχα 3.6, 4.3 και 5.3 χιλιόμετρα πριν γυρίσω στο σπίτι ιδρωμένος και κατάκοπος. Είμαι όμως αποφασισμένος να μην το βάλω κάτω, αλλά να συνεχίσω. Άλλωστε αυτός είναι και ο λόγος που γράφω αυτό το κείμενο, για να παρακινηθώ να συνεχίσω.

Προς το παρόν λέω να συνεχίσω να ποδηλατώ με τον κινέζο (όσο αντέχει κι όσο τον αντέχω) και να προχωρήσω στην αγορά “κανονικού” ποδηλάτου κάποια στιγμή το Φθινόπωρο. Του άλλαξα βέβαια χθες τη σέλα γιατί με την παλιά πόνεσε ο κώλος μου² και θα πάω να πάρω και φωτάκια γιατί το σούρουπο που βγαίνω για ποδήλατο είναι επικίνδυνο χωρίς αυτά, ακόμα και στους ποδηλατοδρόμους.

¹ Ναι, το κείμενο είναι άσχετο με το σεξ, αλλά ήθελα ένα πιασάρικο τίτλο.

² Τελικά βρέθηκε σύνδεση μεταξύ σεξ και ποδηλάτου. Μόνο που με το σεξ ποτέ δεν με έχει πονέσει ο κώλος μου.

Ναι, περιμένουμε παιδί!

Η Αναστασία είναι ήδη 3 μηνών έγκυος. Όπως είναι φυσικό, πετάμε στα σύννεφα.

Έτσι, αγόρασα ένα mophie juice pack air™.

Είναι μια θήκη για iPhone 3G / iPhone 3GS, αλλά με μια ιδιαιτερότητα: στην “πλάτη” της υπάρχει ενσωματωμένη μια μπαταρία lithium polymer, χωρητικότητας 1200 mAh. Με τη χρήση της επεκτείνεται σημαντικά η αυτονομία του iPhone.

Στο κάτω μέρος του βρίσκουμε μια υποδοχή MicroUSB με τριπλή λειτουργία:
- φορτίζει τη μπαταρία του juice pack air.
- φορτίζει τη μπαταρία του iPhone.
- συγχρονίζει το iPhone με το iTunes στον υπολογιστή μας.

Δίπλα από την υποδοχή αυτή υπάρχει ένας διακόπτης On/Off, μέσω του οποίου ενεργοποιούμε τη μπαταρία του κατά βούληση.

Τέλος, στην πλάτη του, υπάρχει ένα ακόμα κουμπάκι που, πατώντας το, μας επιτρέπει να ελέγχουμε την κατάσταση της μπαταρίας του juice pack air με τη βοήθεια 4 ενδεικτικών led.

Ως μειονέκτημα του juice pack air μπορεί να θεωρηθεί ο όγκος του (είναι 1,5 φορές πιο παχύ από μια συνηθισμένη θήκη για iPhone), και το βάρος του, που φτάνει τα 66 γραμμάρια (για σύγκριση, το καθαρό βάρος του iPhone 3GS είναι 135 γραμμάρια).

Ο λόγος που το αγόρασα είναι για χρήση σε ταξίδια. Στην καθημερινή χρήση του iPhone μου, η μπαταρία σπάνια πέφτει κάτω από το 40% πριν το βάλω για φόρτιση και συγχρονισμό το βράδυ.
Όταν όμως ταξιδεύουμε (με παράδειγμα το ταξίδι αυτό στο Λονδίνο), η παρατεταμένη χρήση του GPS, η ακρόαση podcast και audiobook, η θέαση video και το παίξιμο παιχνιδιών ζορίζουν αρκετά τη μπαταρία.
Σε αυτές τις συνθήκες, η δυνατότητα που έχεις να πατήσεις ένα κουμπάκι και με αυτό να διπλασιάσεις τη μπαταρία σου, προσφέρει μεγάλη ανακούφιση και δικαιολογεί το επιπλέον βάρος και όγκο.

Το juice pack air κυκλοφορεί σε 4 χρώματα: μαύρο, άσπρο, μωβ και κόκκινο. Η υφή του θυμίζει ανοδιωμένο αλουμίνιο. Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, εγώ προτίμησα το κόκκινο. Το κόστος του ήταν £69.95.

Αν είστε κι εσείς φίλοι της σειράς, ακούστε το. Αν και το τελευταίο αναφέρεται σε ένα μάλλον μέτριο επεισόδιο (6×03 – What Kate Does), η συζήτηση έχει ενδιαφέρον!

Links:
- The Losties Pod: Blog/Podcast Page
- The Losties Podcast: Facebook Page

 

Η μέχρι τώρα διαδικασία προέβλεπε πως κάθε φορά που τελειώνει το τόνερ, εμείς παίρνουμε τηλέφωνο στην προμηθεύτρια εταιρία αναφέροντας το serial number του μηχανήματος και το page count του και αυτοί με τη σειρά τους μας στέλνουν ένα νέο τόνερ.

Προχθές λοιπόν, παίρνω τηλέφωνο (γιατί φυσικά, η αρμόδια γραμματέας “δεν μπορούσε”), δίνω τα στοιχεία και μου λένε πως θα στείλουν τόνερ για ένα από τα μηχανήματα.

Σήμερα με ξαναπαίρνει η γραμματέας και μου λέει πως το τόνερ δεν έχει έρθει ακόμα. Ξανακαλώ την εταιρία, αναφέρω την κατάσταση στην κοπέλα που απάντησε, ψάχνει, ξαναψάχνει, και μου λέει πως δεν βρίσκει την παραγγελία πουθενά.

Δεν ήρθε όμως ακόμα η ώρα για facepalm (wait for it). Μου λέει πως πλέον έχει αλλά ξει η διαδικασία παραγγελίας. Δεν αρκεί να της αναφέρω στο τηλέφωνο το serial number και το page count. Πρέπει να τους στείλω το αντίστοιχο report, εκτυπωμένο από το εν λόγω μηχάνημα. Ωραία, της απαντάω. Και πως θα το τυπώσω αφού έχει τελειώσει το τόνερ;

Η κοπέλα κομπιάζει. Μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα της με καπνό να βγαίνει από τα αυτιά ενώ ακούγεται ένα: “bzzzzt! Stack Overflow! Division by zero! bzzzz! Danger, Will Robinson!” Ευτυχώς, μετά από λίγο βγαίνει από το infinite loop, πασάροντας το πρόβλημα: Εεεε, θα πω στον προϊστάμενο μου να σας πάρει τηλέφωνο σε λίγο να δείτε τι έχει γίνει με την προχθεσινή σας παραγγελία!

Περιμένω…

Γενικά προσπαθώ να μην διαβάζω σχόλια και spoilers για τις σειρές που παρακολουθώ. Όταν λοιπόν πρωτοδιάβασα την είδηση στο Lost In Greece, είπα πως θα κάνω υπομονή μέχρι την Τετάρτη το πρωί. Μετά όμως μπήκα στο abc.com για να δω την ακριβή ώρα προβολής του νέου επεισοδίου, και είχαν, “πρώτη μούρη” το βίντεο. Ο πειρασμός ήταν μεγάλος και δεν κρατήθηκα!

Προσοχή: οι επόμενες 2 παράγραφοι περιέχουν spoilers για τον 5ο κύκλο. Μετά από αυτές, και μέχρι το τέλος, περιέχονται spoliers για τα 2 πρώτα λεπτά του 6ου κύκλου. Διαβάστε με δική σας ευθύνη.

Η αρχή του βίντεο είναι ουσιαστικά τα 2 τελευταία λεπτά της περασμένης σεζόν. Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάθε φορά που τα βλέπω με πιάνει μια ανατριχίλα: Το πρόσωπο του Σώγιερ που βλέπει τη Τζούλιετ να χάνεται. Η απόγνωση της ετοιμοθάνατης Τζούλιετ, που χτυπάει απεγνωσμένα τη βόμβα με την πέτρα, ενώ ουρλιάζει. Η μουσική του Μάικλ Τσιατσίνο που παίζει όλη εκείνη την ώρα. Ο ξαφνικός απόκοσμος ήχος και η οθόνη που ασπρίζει ξαφνικά. Το logo του Lost που έρχεται προς τα πάνω σου. Η συνειδητοποίηση πως τέλειωσε κι αυτός ο κύκλος και πως θα πρέπει να περιμένεις τόσους μήνες για να δεις τη συνέχεια.

Κάθε φορά με πηγαίνει πίσω στις 14 Μαΐου του 2009. Είχα ξυπνήσει ως συνήθως μέσα στα άγρια χαράματα για να το παρακολουθήσω live μέσω internet. Ήμουν μπροστά στο macbook, με τα ακουστικά στ’ αυτιά, προσπαθόντας να μην ξυπνήσω την Αναστασία που κοιμόταν δίπλα μου. Βλέποντας το σήμερα ξανά, αισθάνθηκα πως ήμουν πάλι εκεί!

Και μετά το βίντεο συνεχίζει: ο Τζακ είναι στο αεροπλάνο, με τη Ρόουζ να κάθεται παραδίπλα και τη Σίντυ την αεροσυνοδό να του προσφέρει ποτό. Ξαφνικά ξεκινούν οι αναταράξεις. Κανονικά θα επρόκειτο για την αρχή της πτώσης του αεροπλάνου, όμως μετά από λίγο οι αναταράξεις σταματούν και το αεροπλάνο συνεχίζει την πορεία του προς το LAX. Η Ρόουζ καθησυχάζει το Τζάκ: “μπορείς να χαλαρώσεις τώρα, τελείωσε”. “Φαίνεται πως τα καταφέραμε” απαντάει αυτός. “Ναι”, συμφωνεί αυτή.

Τα κατάφεραν λοιπόν; Όλα αυτά που είδαμε στις προηγούμενες σεζόν δεν συνέβησαν ποτέ; Κι όμως, όλη αυτήν την ώρα ο Τζακ φαινόταν περίεργα σκεπτικός. Σαν να προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει κάτι. Σαν να θυμόταν κάτι που δεν έπρεπε.

Ωφείλω να παραδεχτώ τους σεναριογράφους και το σκηνοθέτη για τα 2 αυτά λεπτά. Μας λένε τόσα πολλά και ταυτόχρονα αφήνουν τόσες αμφιβολίες ώστε στο τέλος να μην είμαστε σίγουροι ούτε γι΄αυτό που είδαμε.

Και ενώ εδώ και καιρό είχα συνηθίσει στην ιδέα πως έπρεπε να περιμένω μέχρι την Τετάρτη για τη συνέχεια, κατάφεραν να φουντώσουν πάλι το ενδιαφέρον μου. Άντε πάλι να μετράω τις ώρες…

Για όσους προτιμούν το youtube αντί για το abc.com, παραθέτω το βίντεο:

Στις 22 Σεπτεμβρίου του 2004, η πτήση 815 της Oceanic Airlines ξεκίνησε από το Σύδνεϋ με προορισμό το Λος Άντζελες. Μαζί της ξεκινήσαμε κι εμείς ένα ταξίδι στο μυστηριώδη κόσμο του LOST. Σχεδόν έξι χρόνια αργότερα, το μαγικό μας ταξίδι πλησιάζει στο τέλος του.

Σε λιγότερο από 15 ημέρες, ξεκινά η προβολή του 6ου και τελευταίου κύκλου της αγαπημένης μας σειράς από το ABC, και μάλιστα με διπλό επεισόδιο!

Από τον περασμένο Μάιο και το τέλος του 5ου κύκλου που μας άφησε για μία ακόμα φορά με ανοιχτό το στόμα, έχω σκοπίμως κρατηθεί μακρυά από φήμες, εικασίες και υποθέσεις. Ανυπομονώ λοιπόν να δω τη συνέχεια και τον τόπο με τον οποίο θα απαντηθούν τα άπειρα ερωτήματα που έχουν μείνει ανοιχτά. Θέλω να πιστεύω οι σεναριογράφοι του πως δεν θα μας απογοητεύσουν.

Οι ημερομηνίες (εκτός απροόπτου¹) προβολής των επεισοδίων που απομένουν είναι:

02/02/2010: επεισόδιο 01 – “LA X (μέρος 1ο)”
02/02/2010: επεισόδιο 02 – “LA X (μέρος 2ο)”
09/02/2010: επεισόδιο 03 – “What Kate Does”
16/02/2010: επεισόδιο 04 – “The Substitute”
23/02/2010: επεισόδιο 05 – “Lighthouse”
02/03/2010: επεισόδιο 06 – “Sundown”
09/03/2010: επεισόδιο 07 – “Dr. Linus”
16/03/2010: επεισόδιο 08 – “Recon”
23/03/2010: επεισόδιο 09 – “Ab Aeterno”
30/03/2010: επεισόδιο 10 – “The Package”
06/04/2010: επεισόδιο 11 – “Happily Ever After”
13/04/2010: επεισόδιο 12 – “Everybody Loves Hugo”
20/04/2010: επεισόδιο 13 – “The Last Recruit”
04/05/2010: επεισόδιο 14 – “The Candidate”
11/05/2010: επεισόδιο 15 – “Accross the Sea”
18/05/2010: επεισόδιο 16 – “What They Died For”
23/05/2010: επεισόδιο 17 – “The End (μέρος 1ο)”
23/05/2010: επεισόδιο 18 – “The End (μέρος 2ο)”

Στις παραπάνω ημερομηνίες, εμείς στην Ελλάδα θα πρέπει να προσθέτουμε μια ημέρα λόγω της διαφοράς της ώρας. Το βράδυ της Τρίτης στην Αμερική ισοδυναμεί με το ξημέρωμα της Τετάρτης στην Ελλάδα, όπως μπορεί να σας διαβεβαιώσει και η Αναστασία που υπομένει τα (πολύ) πρωινά μου ξυπνήματα τα τελευταία 2 χρόνια. Μωρό μου υπομονή, το μαρτύριο σου τελειώνει φέτος!

¹ Στις 2/2/2010, ο Λευκός Οίκος είχε προγραμματίσει συνέντευξη του Ομπάμα, η οποία ευτυχώς τελικά αναβλήθηκε! Φαίνεται πως είναι κι αυτός φαν της σειράς! Ελπίζω να πάμε έτσι καλά μέχρι το τέλος της σειράς, χωρίς αναβολές προβολής επεισοδίων.

Έτσι, κανονίσαμε ένα ταξιδάκι για το Άμστερνταμ για τα μέσα Νοέμβρη. Αυτή τη φορά ευτυχώς δεν βρέθηκε κάτι που να μας εμποδίσει (δηλαδή, παραλίγο να βρεθεί και πάλι εμπόδιο, αλλά το ξεπεράσαμε)!

Ξεκινήσαμε λοιπόν στις 13 Νοεμβρίου, μέσα στα μαύρα χαράματα για να πάμε στον Ελ. Βενιζέλο, κι από εκεί, με την Alitalia και με ενδιάμεσο προορισμό τη Ρώμη να φτάσουμε στο Άμστερνταμ.

Παρένθεση: Συνήθως, όταν προγραμματίζουμε ταξίδι στο εξωτερικό, το κάνουμε αρκετούς μήνες νωρίτερα έτσι ώστε να πετυχαίνουμε καλές τιμές σε εισιτήρια & ξενοδοχεία. Αυτή τη φορά ξεκινήσαμε το ψάξιμο περίπου ένα μήνα πριν το ταξίδι κι έτσι οι επιλογές μας ήταν πιο περιορισμένες. Έτσι, για την πτήση, καταλήξαμε στην Alitalia με ενδιάμεση στάση στη Ρώμη. Αυτό είχε το μειονέκτημα πως η αναχώρηση από την Αθήνα έπρεπε να γίνει πολύ νωρίς το πρωί και αντίστοιχα η άφιξη μας μετά το τέλος του ταξιδιού πολύ αργά το βράδυ. Ήταν όμως η πιο οικονομική λύση τη δεδομένη χρονική στιγμή κι έτσι την προτιμήσαμε.

Στον προορισμό μας, το αεροδρόμιο του Shiphol, αρχικά, μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το μέγεθος. Για να φτάσουμε στο terminal μετά την προσγείωση μας, το Airbus της Alitalia χρειάστηκε 15 λεπτά τροχοδρόμησης! Τόσο μεγάλη είναι η απόσταση από τους διαδρόμους από/προσγείωσης ως τα terminal στάθμευσης των αεροπλάνων!

Από εκεί, με μια διαδρομή 15 λεπτών με το τρένο φτάσαμε στον κεντρικό σταθμό του Άμστερνταμ (Centraal Station), στο κέντρο του λιμανιού.

Εκεί, το πρώτο πράγμα που κάναμε, ως “ψαγμένοι” ταξιδιώτες ήταν να βρούμε το τοπικό γραφείο τουρισμού και να προμηθευτούμε μια κάρτα “I amsterdam Card” για τον καθένα μας.

Η “I amsterdam Card” περιλαμβάνει ένα εισιτήριο ελευθέρας εισόδου στις δημόσιες συγκοινωνίες (Τραμ, λεωφορεία, μετρό), ένα εισιτήριο ελευθέρας εισόδου σε 30 μουσεία, έκπτωση 20-25% σε άλλα μουσεία, εκθέσεις, αξιοθέατα και εστιατόρια και τέλος, μια δωρεάν βόλτα με πλοιάριο στα κανάλια.

Το κόστος αγοράς της κάρτας είναι ανάλογο με τη διάρκεια της: Για 24 ώρες κοστίζει 38 ευρώ, για 28 ώρες κοστίζει 48 ευρώ και για 72 ώρες 58 ευρώ.

Αν σκεφτεί κανείς πως στα περισσότερα μουσεία η είσοδος κοστίζει τουλάχιστον 20 ευρώ και πως το απλό εισιτήριο μιας ώρας στα ΜΜΜ του Άμστερνταμ κοστίζει 2,6 ευρώ(!), η καρτούλα συμφέρει τρομερά!

Έχοντας συμβουλευτεί από πριν το site της υπηρεσίας μεταφορών 9292.nl, είχαμε βρει ποιο τραμ περνούσε κοντά από το ξενοδοχείο μας κι έτσι ξεκινήσαμε για εκεί.

Σε ότι αφορά  το ξενοδοχείο, μετά από λίγο ψάξιμο στο tripadvisor, είχαμε καταλήξει στο Hotel ibis Amsterdam City Stopera. Αυτό βρίσκεται λίγο πιο έξω από το κέντρο της πόλης – περίπου 15-20 λεπτά περπάτημα – αλλά αυτό δεν είναι μειονέκτημα. Η πλειοψηφία των κτηρίων στο κέντρο της πόλης είναι παλιά και παραδοσιακά. Αυτό, στο Άμστερνταμ σημαίνει πως είναι μακρόστενα, πολυόροφα και με μικρά δωμάτια.

Αντίθετα, το συγκεκριμένο ξενοδοχείο στεγάζεται σε ένα σχετικά νέο, μοντέρνο κτήριο. Τα δωμάτια του είναι πολύ προσεγμένα, με μοντέρνα σχεδίαση και καθαρά. Κάποια από αυτά έχουν θέα στο δρόμο, άλλα προς στην εσωτερική αυλή και άλλα προς το διπλανό κανάλι. Κλείνοντας το δωμάτιο στο booking.com, ζήτησα να έχει θέα προς το κανάλι και προτείνω , αν πάτε, να κάνετε το ίδιο. Η θέα δεν είναι τόσο τρομερή αλλά σίγουρα καλύτερη από το δρόμο. Το ξενοδοχείο είναι κατηγορίας 2 αστέρων αλλά στην πράξη ήταν καλύτερο από πολλά 3-άστερα ή 4-στερα που έχουμε δοκιμάσει κατά καιρούς.

   

Απέχει  5 λεπτά με τα πόδια από τη στάση Τραμ/Μετρό Waterlooplein, ενώ στα μισά αυτής της διαδρομής υπάρχει supermarket, πράγμα που μας βόλεψε πολύ για την προμήθεια εμφιαλωμένου νερού (και περιστασιακά, σνακ).

Σε ό,τι αφορά τα ΜΜΜ, αξίζει ν’ αναφερθώ στα Τραμ: Το δίκτυο τους είναι τεράστιο και καλύπτει όλη το κέντρο της πόλης και τα περίχωρα. Με το εισιτήριο ελευθέρας του I Amsterdam Card και ένα οδηγό / χάρτη που να περιέχει και τις στάσεις του Τραμ, μπορείς να πας σχεδόν σε κάθε γωνιά της πόλης και να δεις όλα τα αξιοθέατα! Είναι ό,τι πρέπει για τον τουρίστα! Αντίθετα, το δίκτυο του Μετρό βολεύει μόνο αν κάποιος θέλει να πάει πιο έξω, προς τα προάστια. Στο κέντρο της πόλης οι σταθμοί είναι ελάχιστοι.

Αρκετά με τα πρακτικά του ταξιδιού όμως. Ας περάσουμε όμως στο “τουριστικό” κομμάτι.

Μου έκαναν τρομερή εντύπωση τα ποδήλατα. Μιλάμε για ΠΟΛΛΑ ποδήλατα. ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ποδήλατα. ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ποδήλατα. Ποδήλατα απλά, με ταχύτητες, με 2 ρόδες, με 3, ποδήλατα με ειδικά καθισματάκια για παιδιά πίσω από τη σέλα ή/και πάνω στο τιμόνι, ποδήλατα με μεγάλο καλάθι μπροστά από το τιμόνι, τόσο μεγάλο που να μεταφέρουν εκεί 2-3 παιδιά(!) ή ένα κοντραμπάσο! Διάβασα κάπου πως  πρέπει να κυκλοφορούν πάνω από 500.000 ποδήλατα στο Άμστερνταμ (και πως κάθε χρόνο κλέβονται πάνω από 50.000 από αυτά)!

   
   
   

Ποδηλατόδρομοι υπάρχουν παντού, σε κάθε δρόμο (μεγάλο, μικρό, λεωφόρο, σοκάκι) ενώ όλη η πόλη είναι επίπεδη χωρίς λόφους, ανηφόρες ή κατηφόρες. Οι ντόπιοι εκμεταλλεύονται  τις συνθήκες αυτές στο έπακρο και κυκλοφορούν κατά κόρον με ποδήλατο. Μιλάμε για τόσα πολλά ποδήλατα που, ως πεζός, πρέπει να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Στο μεταξύ, οι ποδηλάτες ξέρουν πως έχουν απόλυτη προτεραιότητα και το εκμεταλλεύονται! Πραγματικά, ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει!

Όσο ήμασταν εκεί, κάθε μέρα έβρεχε από τις 11 μέχρι τις 1 το μεσημέρι! Όμως, μόνο οι τουρίστες φαινόταν να το προσέχουν. Δύσκολα έβλεπες ντόπιο με αδιάβροχη κουκούλα ή ομπρέλα. Συνέχιζαν να κινούνται, πεζοί ή με ποδήλατο μέσα στη βροχή σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Κάτι ακόμα που μας έκανε εντύπωση για τους Ολλανδούς στο Άμστερνταμ ήταν οι καλοί τους τρόποι. Όλοι φαίνονταν να ξέρουν άπταιστα αγγλικά και να είναι πρόθυμοι να απαντήσουν σε κάθε ερώτηση ή απορία μας.

Αυτό το είδαμε από την πρώτη μέρα κι όλας. Πηγαίνοντας να βρούμε το ξενοδοχείο, μπερδέψαμε την οδό Rapenburgerstraat με την Valkenburgerstraat (γιατί άραγε; Αφού είναι τόσο εύκολα ονόματα και τα δύο και δεν μοιάζουν καθόλου). Ένας διερχόμενος 50-ρης ποδηλάτης, αφού μας είδε να κοιτάμε γύρω μας με απορία (“μα καλά, κάπου εδώ υποτίθεται πως είναι το ξενοδοχείο”), προσφέρθηκε να μας δείξει το σωστό δρόμο, σε άψογα αγγλικά.

Το Άμστερνταμ είναι μια πανέμορφη πόλη. Είναι γεμάτο από παλιά κτήρια, πολύχρωμο και με άπειρα κανάλια. Η πόλη σφύζει από ζωή, ακόμα και σε μη τουριστική περίοδο, όπως αυτή που το επισκεφτήκαμε εμείς. Είναι άλλωστε ένας από τους μεγαλύτερους τουριστικούς προορισμούς στην Ευρώπη, με πάνω από 3.5 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο.

   

Η πόλη έχει χτιστεί πάνω στις εκβολές του ποταμού Amstel (ναι, όπως η γνωστή μπύρα), και από εκεί βγαίνει και το όνομα της που αρχικά ήταν Amstellerdam (το φράγμα του ποταμού Άμστελ). Ιδρύθηκε στα τέλη του 12^ου αιώνα σαν ψαροχώρι. Άρχισε να γνωρίζει μεγάλη εμπορική ανάπτυξη από περίπου τον 14^ο αιώνα και μετά. Τα σχεδόν άπειρα κανάλια της, δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα με την σταδιακή επέκταση της πόλης. Διευκόλυναν σημαντικά το εμπόριο, μιας και ήταν πολύ πιο εύκολο να μεταφέρονται τα αγαθά με φορτηγίδες και πλοιάρια στο νερό παρά με άμαξες στην στεριά.

   

Τα περισσότερα κτήρια στο κέντρο της πόλης έχουν διατηρήσει την αρχιτεκτονική του 16^ου -17^ου αιώνα: πολύ στενά (ο φόρος υπολογιζόταν μα βάση το μήκος της πρόσοψης του κτηρίου) αλλά με μεγάλο βάθος και ύψος 3-4 ορόφων. Μιας και οι εσωτερικές σκάλες είναι στενές και απότομες, η μεταφορά επίπλων και εμπορευμάτων γίνεται (ναι γίνεται ακόμα) με τη βοήθεια σχοινιών που κρέμονται από γάντζους που προεξέχουν από το κέντρο της κορυφής της πρόσοψης. Για τον ίδιο λόγο, η πρόσοψη των κτηρίων έχει ελαφριά κλίση προς τα έξω, ώστε να μην χτυπούν στους τοίχους τα αντικείμενα κατά τη μεταφορά τους.

   

Μιας και τα περισσότερα κτήρια στο κέντρο είναι διατηρητέα, χτίζονται ελάχιστα έως καθόλου νέες κατοικίες. Φυσικά, το κόστος ενοικίασης ή αγοράς κατοικίας είναι πολύ μεγάλο. Κάποιοι το έλυσαν εν μέρει με την μετατροπή σε κατοικίες των φορτηγίδων που βρίσκονται αραγμένες στα κανάλια αν και τα τελευταία χρόνια ο δήμος έχει πάψει να δίνει άδειες για τέτοια χρήση.

   

Με τη βοήθεια του Τραμ, αλλά και με πολύ περπάτημα, γυρίσαμε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Είδαμε εκπληκτικά  μουσεία (Van Gogh Museum, Rijksmuseum, Rembrand House Museum, Hermitage κλπ). Παραλείψαμε το σπίτι της Άννας Φρανκ και το μουσείο της Μαντάμ Τυσσώ γιατί οι ουρές έξω από αυτά ξεπερνούσαν τα 500 μέτρα!

Όσα δεν είδαμε περπατώντας, τα είδαμε κατά την ωριαία ξενάγηση με πλοιάριο που κάναμε στα κανάλια (περιλαμβάνεται στην τιμή του I Amsterdam Card). Είδαμε το λιμάνι και την ξύλινη γαλέρα που είναι αγκυροβολημένη σε αυτό, είδαμε τα σπίτια/φορτηγήδες, είδαμε κύκνους και πάπιες να κολυμπούν αμέριμνα στα κατάμαυρα νερά και γειτονιές στα δυτικά της πόλης που δεν επισκεφτήκαμε πεζή.

   
   
   

Την Κυριακή στις 15 Νοεμβρίου πέσαμε πάνω στη μεγάλη παρέλαση της άφιξης του Sinterklaas (Αγίος Νικόλαος – ο αντίστοιχος Άη Βασίλης). Σύμφωνα με την παράδοση, στις 15 Νοεμβρίου φτάνει με το πλοίο του από την Ισπανία και παρελαύνει διασχίζοντας  το κέντρο της πόλης πάνω στο άσπρο άλογο του, ενώ οι μαύροι βοηθοί του μοιράζουν γλυκά στους παρευρισκόμενους.

   

Ο Sinterklaas έρχεται στις 15 Νοεμβρίου για να προετοιμαστεί για τη μεγάλη γιορτή του Sinterklaasavond στις 5 Δεκεμβρίου, οπότε και θα γεμίσει τα παπούτσια των “καλών” παιδιών με δώρα και γλυκά.

Απ’ ότι φαίνεται, στην Ολλανδία τα παιδιά παίρνουν τα χριστουγεννιάτικα δώρα τους νωρίτερα από εμάς!

Άλλα αξιοθέατα:

Το Άμστερνταμ φημίζεται για τα “Coffee” Shops του. Το “coffee” μπαίνει σε εισαγωγικά γιατί μόνο καφέ δε σερβίρουν. Αντίθετα η σπεσιαλιτέ τους είναι οι μπάφοι, τα τσιγαρλίκια και τα κέικ με “περίεργα” μανιτάρια. Είναι γνωστή η απέχθεια μου για το κάπνισμα, οπότε αποφύγαμε επιμελώς να μπούμε σε κάποιο από αυτά.

Περάσαμε όμως μια βόλτα από τη “Red Light District”. Είναι μια γειτονιά στο παλιό μεσαιωνικό κομμάτι της πόλης, το De Wallen, περιμετρικά της παλαιάς εκκλησίας Oude Kerk. Είναι η γνωστή γειτονιά με τις πόρνες στις “βιτρίνες”. Περνάς, βλέπεις την “πραμάτεια” και διαλέγεις σε ποια πόρτα θα μπεις.

Για κακή μας τύχη ξεκινήσαμε τη βόλτα μας από το βόρειο τμήμα της εκκλησίας και οι “κοπέλες” στις βιτρίνες ήταν όλες τους χοντρές και άσχημες (μάλιστα μια μας κοιτούσε ανέμελα ενώ έτρωγε… σούπα από ένα πλαστικό μπωλ). Σκέτη αηδία! Ευτυχώς η… ποιότητα ανέβηκε κατακόρυφα μετά τις πρώτες 10 βιτρίνες.

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, η γειτονιά δεν άρεσε και πολύ στην Αναστασία κι έτσι περάσαμε από εκεί κάπως βιαστικά και δεν μπόρεσα να απολαύσω επαρκώς το θέαμα.

Παραδίπλα, βρήκαμε μια περίεργη αλλά άκρως διασκεδαστική βιτρίνα.

Λίγο πιο κάτω συναντήσαμε την κινέζικη συνοικία της πόλης. Είναι γεμάτη κινέζικα εστιατόρια με καλές τιμές και το Βουδιστικό ναό να δεσπόζει στο κέντρο της.

   

Ακόμα πιο κάτω, συναντήσαμε την κεντρική πλατεία, την Dam Square. Στο κέντρο της έχει ένα τεράστιο φαλό οβελίσκο, μνημείο για τους πεσόντες του Β’ Π.Π. ενώ απέναντί του το βασιλικό παλάτι.

       

Δεν μπορώ να πω πως ξετρελαθήκαμε με την πλατεία. Περισσότερο ενθουσιαστήκαμε με τους δύο δρόμους που ξεκινούσαν πίσω από το παλάτι: την Raadhuisstraat και την Nieuwezijds Voorburgwal. Φανταστείτε τον πεζόδρομο της Ερμού, το γεμάτο με εμπορικά καταστήματα, σε περίοδο Χριστουγέννων. ΟΚ; Τώρα, πολλαπλασιάστε επί είκοσι! Γινόταν χαμός! Οι τιμές δυστυχώς κυμαίνονταν στα ίδια επίπεδα με την Ελλάδα, η ποικιλία όμως ήταν τρελή! Και φαντάσου πως το λέω εγώ που βγάζω σπυράκια όταν βγαίνουμε για  shopping και διαρκεί πάνω από 20 λεπτά. Βρήκαμε και πήραμε μερικά εκπληκτικά φορέματα (για την Αναστασία) και μπλουζάκια (και για τους δυό μας).

Τέλος, επισκεφτήκαμε την αγορά των λουλουδιών και πήραμε βολβούς τουλίπας για το σπίτι και για δώρα. Είχαν και σπόρους ινδικής κάνναβης αλλά δεν θεωρήσαμε απαραίτητο να προμηθευτούμε.

   
   

Παρατηρήσατε πως δεν έγραψα τίποτε για τη νυχτερινή ζωή στο Άμστερνταμ, ούτε και για τα εστιατόρια του. Ο λόγος είναι πως… δεν είδαμε κανένα από τα δύο!

Κάθε απόγευμα, αφού γυρίζαμε ξεθεωμένοι μετά τις 5-6 στο ξενοδοχείο, κάναμε ένα ζεστό ντους και ξαπλώναμε λίγο να χαλαρώσουμε έτσι ώστε να είμαστε έτοιμοι για τη βραδινή έξοδο. Και τις 4 μέρες όμως, ο σύντομος αυτός απογευματινός υπνάκος κατέληξε να κρατήσει μέχρι τις 2 με 3 το πρωί, παρά τις όποιες προσπάθειες μας. Έτσι, το σχέδιο Amsterdam by night έμεινε μόνο στα χαρτιά.

Το τελευταίο “αξιοθέατο” που επισκεφτήκαμε ήταν το ζαχαροπλαστείο de taart van m’n tante (μετάφραση: “τα γλυκά της θείτσας μου”). Το ξετρύπωσε η Αναστασία (φημισμένη γλυκατζού) κάπου στο internet και έπρεπε οπωσδήποτε να την πάω να δοκιμάσει τα γλυκά του. Επειδή κι εγώ είμαι λιγάκι “τραβάτε με κι ας κλαίω”, δεν της χάλασα χατίρι. Για μια ακόμα φορά, δεν με απογοήτευσε. Τα γλυκά ήταν άπαιχτα!

   
   

Κατά τα άλλα, οι διατροφικές συνήθειες των Ολλανδών μας φάνηκαν μάλλον περίεργες. Μας φάνηκαν πολύ παράξενοι οι αυτόματοι πωλητές… χάμπουργκερ καθώς και το αγαπημένο τους πρόχειρο φαγητό: πατάτες τηγανητές με μαγιονέζα.

   

Μια τελευταία δόση γλύκας πήραμε στο αεροδρόμιο, στο Café Chocolat. Αν είστε φίλοι της σοκολάτας, μην παραλείψετε να το επισκεφτείτε!

   
   

Αυτά τα λίγα λοιπόν από το Άμστερνταμ! Περάσαμε πολύ ωραία και άξιζε τον κόπο (πολλά ποδήλατα βρε παιδί μου όμως)!

Δείτε ακόμα:

• Flickr set με τις φωτογραφίες του άρθρου (και μερικές ακόμα) σε μεγαλύτερη ανάλυση
• Χάρτης με όλες οι τοποθεσίες και αξιοθέτατα που αναφέρονται στο άρθρο